Wszystko zaczęło się od marzeń, kiedy to będąc małym chłopcem zobaczyłem w jakiejś gazecie przepiękną, muskularną męską sylwetkę. Czy był to Arnold Schwarzenegger - nie wiem. Byc może tak, w końcu były to lata 80-te.
Od tamtej pory zawsze gdzieś w myślach wyobrażałem sobie, że kiedyś będę tak wyglądał.
Pierwszy raz trafiłem na siłownię w wieku 15 lat. Od tamtej pory z większymi - mniejszymi przerwami zacząłem swoją przygodę "żelaznym sportem".
Brakowało mi jednak systematyczności.
Trochę bardziej wciągnąłem się w liceum. Zacząłem trenowac trójbój siłowy. Lecz i to po jakimś czasie gdzieś się rozmyło.
Pozostały natomiast marzenia.
Mijały kolejne lata. Z dnia na dzień coraz trudniej było mi patrzec w lustro. Zaczęły narastac kompleksy.
Powiedziałem sobie wtedy: "Jak nie teraz, to kiedy!". Dokładnie tak. Miałem dość swojej ohydnej sylwetki, wiszących cycków i tłustego brzucha.
I to był moment przełomowy.
Miałem wtedy 23-24 lata, kiedy wziąłem się mocno za siebie. Powiedziałem, że nie odpuszczę.
Nie było mi jednak łatwo. Zaczynałem od totalnego zera. Pracowałem wówczas zawodowo po 12-14h na dobę, zwykle do 19. Po pracy chodziłem na siłownię, gdzie trening zajmował mi zwykle około 90min. Po cwiczeniach musiałem jeszcze przygotowac sobie jedzenie na kolejny dzień. Nie pomagał mi nikt.
Nie było jednak takiej siły, która mogła by mnie powstrzymac. Trenowałem naprawdę ciężko, 4, 5 razy w tygodniu. Przestrzegałem diety, żeby mięśnie mogły rosnąc.
Nie było łatwo. Nadal nie jest.
Wszystkiego nauczyłem się sam z książek i gazet.
Z dnia na dzień, z treningu na trening, widziałem, że moje ciało się zmienia.
Wiedziałem, że kiedyś osiągnę swój cel, że każda kropla potu, ból i zmęczenie nie idą na marne, że warto być cierpliwym. 
I po tych wszystkich latach walki o lepszego siebie, wiem, że było warto, że pozwoliło mi się to stac lepszym człowiekiem. Teraz mam 36 lat, żonę, dwoje dzieci, ale nie wyobrażam sobie, żebym przestał trenowac. Kocham to i wyznaczam sobie kolejne cele.
Pokonałem bardzo długą drogę, ale nie zamierzam się zatrzymac. Nauczyłem się, że nie wolno się poddawac na drodze do spełnienia marzeń. Już pierwszy poczyniony krok przybliża nas do ich spełnienia.
Dlatego też postanowiłem zostać trenerem. Chcę pokazać innym, że jeżeli tylko zapragną coś zmienić, to jest to możliwe.
Że wiem, co przeżywają, a ja chcę im pomóc w tych zmianach, bo wiem, jakie to dla nich ważne.
Mam nadzieję, że przekonałem Was, kochani, że warto podjąc walkę, i że nigdy nie jest za późno, żeby zmienic swoje życie,
Możecie liczyc na moją pomoc.

Wasz trener personalny - Mariusz Zakrzewski  

​